Super User

Super User

Website URL:

Vandaag ben ik stil

  • Gepubliceerd in
  • Gepubliceerd in Blog

Op 22 oktober stapte ik voor het eerst uw leven binnen. U was op uw kwetsbaarst. U had 24-uurs zorg nodig, terwijl u daarvoor nog elke dag fietste, wandelde en heel zelfstandig was. In de uren, dagen en onverwachts zelfs nog weken die volgden kreeg ik een kijkje in uw leven. Ik mocht voor u zorgen en letterlijk en figuurlijk meelopen in het laatste stukje van uw leven. Wat een mooi mens heb ik gezien en wat heb ik genoten van u en uw gezin.

Vandaag ben ik stil, want u bent er niet meer…

Wat is comfort en kwaliteit van leven in de laatste levensfase?

  • Gepubliceerd in
  • Gepubliceerd in Blog

Wanneer iemand zich in de terminale fase bevindt en de behandelend arts heeft aangegeven dat er geen genezing meer mogelijk is, is er nog wel veel mogelijk! De ernstig zieke moet zo min mogelijk hinder hebben van akelige symptomen zoals pijn, misselijkheid, benauwdheid etc. Deze symptomen mogen niet de dag bepalen. Wat is kwaliteit van leven? Dat ligt voor iedereen anders...

Drie volle weken in het ziekenhuis gelegen, vaak was het druk op de zaal en waren alle bedden gevuld. Bezoek loopt in en uit, evenals de artsen en natuurlijk de verpleegkundigen. Geen enkele privacy, geen enkele intimiteit met de partner. Dan mag mevrouw naar huis, er zijn geen behandelingen meer mogelijk. Zo gevochten, zo gestreden, sterk vermagert en doodop.

Bij thuiskomst staat er een hoog/laag bed klaar in de huiskamer, precies zo dat mevrouw vanuit haar bed naar buiten kan kijken. Als verpleegkundige kom ik voorlopig alleen voor de ochtendzorg, dat vindt mevrouw voldoende. Fijn om thuis te zijn, eindelijk rust, maar nog geen eigen bedje. Na een paar dagen ga ik in gesprek met mevrouw. Ze is veel te jong, ze heeft de pensioenleeftijd nog niet bereikt, ze stond midden in het leven, had nog zoveel wensen. Ik kom er achter dat ze het altijd heerlijk vond om in bad te liggen, dat gaf haar zoveel ontspanning. De heer en mevrouw geven beiden aan, dat ze elkaar zo gemist hebben. Geen knuffel, geen arm, niet samen huilen en geen enkele intimiteit de afgelopen weken. Dat zet me aan het denken...

Ik loop eens door het huis, observeer de trap, bekleed met dik tapijt, loop naar boven, de badkamer, de slaapkamer en kijk hoever de zuurstof slang het gaat redden. Ik doe hen een voorstel, puur om uit te proberen: zittend op de trap naar boven, in bad en daarna in het eigen bed slapen. Mevrouw moet er over denken, maar een dag later vraagt ze me 's morgens of dat 's avonds al mogelijk zou zijn. Natuurlijk! Ik kom met liefde 's avonds terug en we gaan het proberen. Mevrouw geeft de tijd aan en we besluiten dat er die avond geen bezoek kan komen, want ze wil 'uitgerust' zijn voordat we aan deze onderneming beginnen.

Ruim 12 minuten doen we erover boven te komen, na elke trede neemt mevrouw een pauze. Het bad is reeds gevuld, op temperatuur en met een heerlijke lavandel geur, die de heer rijkelijk heeft laten vloeien. Mevrouw laat zich er zo inglijden, ik zie dat haar gezicht ontspant en er een last van haar afglijdt... Mevrouw geniet ervan en we gunnen haar dit moment. Na het bad help ik mevrouw in haar eigen bed, alwaar ze samen met haar man de nacht doorbrengt. Het is mevrouw zo goed bevallen dat ze in de weken die ze nog te leven heeft een aantal malen vraagt om het ritueel te herhalen. Mevrouw geeft aan wanneer en geniet iedere keer weer!

Dat is kwaliteit voor mevrouw!

Ook onmenselijk

  • Gepubliceerd in
  • Gepubliceerd in Blog

Ik zie haar in haar stoel voor de raam zitten, een bleek gezichtje, sterk vermagerd en starend naar buiten, terwijl er een traan over haar wang biggelt. Was ze ooit zo’n sterke en dappere vrouw, nu lijkt ze zich geen raad te weten. 

Vijf maanden geleden heeft ze in het ziekenhuis te horen gekregen dat er geen genezing meer mogelijk is, en dat ze nog maar een paar weken te leven heeft. Groot hield ze zich voor haar kinderen en kleinkinderen, ze wilde alles tot in de puntjes geregeld hebben. Waardevolle spulletjes en kostbaarheden gaf ze weg aan die mensen waarvan ze zeker wist dat ze ze een mooi plekje zouden geven.

Ze zocht de kleding uit die ze aan zou willen als ze overleden was, de rouwkaarten werden uitgezocht, de teksten geschreven. Tussendoor genoot mevr van de aandacht van familie, vrienden en ons, de verpleging. Mooie gesprekken met een lach en een traan, maar zeker ook met veel humor. De pijn was met medicijnen nu goed onder controle.

Vandaag heeft ze te horen gekregen van de arts , dat ze mogelijk nog wel een jaar, twee jaar of misschien ook maar 2 maanden nog te leven heeft. Het ziekteproces is gestabiliseerd geven de bloeduitslagen aan.

Niets is nu meer zeker: blij zijn, hopen? Het leven weer oppakken? Hoe hiermee om te gaan? 

Wat ooit zo’n sterke dappere vrouw was, waar ik zo’n respect voor had, lijkt zich nu geen raad te weten. Ik pak een stoel en ga naast haar zitten…

Zorg zoals zorg hoort te zijn!

  • Gepubliceerd in
  • Gepubliceerd in Blog

Nee mevrouw is niet terminaal, niet in de laatste 3 maanden van haar leven, echter mevrouw bevindt zich in de palliatieve fase van haar leven, er is geen genezing meer mogelijk. Deze cliënt heb ik samen met collega zzp'ers, overgenomen van een grote zorgorganisatie. 

Als ik in de ochtend binnenkom, op de tijd dat mevrouw het prettig vindt, wens ik haar een goedemorgen en vraag of ze soms zin heeft in een kop koffie. Mevrouw antwoord me, doe er maar twee en bedoeld hiermee: één voor mij. We drinken eerst gezellig even koffie alvorens we aan de zorg beginnen die toch ruim een uur in beslag neemt. Zorg zoals zorg hoort te zijn, zoals mevrouw het wenst en het tempo zoals mevrouw het prettig vindt.

Mevrouw werd geholpen in het verleden met de passieve lift, langzaamaan komen we er achter dat ze een goede romp balans heeft en dus best even op de bedrand kan zitten. We gaan verder in de loop der weken en mevrouw heeft een sta-functie. We juichen met z’n alle: mevrouw kan staan! In het begin welliswaar wat onwennig en we merken dat haar beenspieren verzwakt zijn, maar we boeken vooruitgang. Hoe fijn voor mevrouw zelf! Haar gevoel van eigenwaarde groeit, de familie en natuurlijk wij als clubje zzp’ers, zijn super trots.

Met rust, tijd en aandacht komen we heel ver. Zo ver dat direct de zorg minder tijd in beslag zal nemen. Natuurlijk begrijp ik dat de zuster van de grote zorgorganisatie niet anders kan, mevrouw is één cliënt in een hele ochtendroute, ieder op de minuut af krijgt zijn tijd. Daarbij moet ook de planner, de manager en de directeur betaald worden.. Wij als zijnde een clubje zzp’ers hebben geen overhead kosten, voelen ons zeer verantwoordelijk voor mevrouw, de familie en ons zelf als collega’s. Topzorg!

Abonneren op deze RSS feed

Inloggen or Registreren